Buiten is alles wit. De wereld is stil op een manier die niet leeg voelt, maar helder. Alsof de sneeuw een zachte sluier over moeder aarde legt, waardoor haar schoonheid en zuiverheid alleen maar zichtbaarder wordt. Alles wat straks in de lente naar boven komt, ligt nu al te wachten onder dat wit, in rust, in stilte, in zichzelf.

Vanmorgen liep ik over de hei. De natuur in rust, alles teruggetrokken in zichzelf. Het nodigt uit om hetzelfde te doen; naar binnen gaan, stilstaan, voelen, terugkijken. Niet om vast te houden, maar om te zien wat er dit jaar allemaal bewoog, ook in mij. Dee afgelopen maanden hoorde ik regelmatig: “Wat knap dat je dat zomaar gedaan hebt.” Maar niets is zomaar.